Centrum Astronomii
Uniwersytet Mikołaja Kopernika

Aktualności (luty 2013)

Projekt RISARD

dr. Marcin Gawroński

Czerwone karły (red dwarfs - RDs) są najliczniejszymi gwiazdami w naszej Galaktyce i prawdopodobnie we Wszechświecie. Zdecydowane większość, albo wszystkie młode RDs (wiek < 1Gyr) są magnetycznie aktywnymi obiektami. Powoduje to, że wszelkiego rodzaju projekty dedykowane pozasłonecznym układom planetarnym nie są w stanie poszukiwać exoplanet wokół młodych RDs. Z tego też względu nasza wiedza na temat układów planetarnych RDs jest dość uboga. Część młodych czerwonych karłów jest znanym źródłem zmiennej, słabej emisji radiowej na falach centymetrowych.

Radioteleskop Centrum Astronomii elementem największego interferometru

2 lutego 2013r. 32-metrowy radioteleskop Centrum Astronomii UMK z powodzeniem uczestniczył w unikalnym eksperymencie, mianowicie pracował jako element największego w historii interferometru radiowego. Pozostałe jego elementy to 40-metrowy radioteleskop w Yebes koło Madrytu i 10-metrowa antena na pokładzie rosyjskiego satelity Spektr-R działającego w ramach projektu RadioAstron. Długość bazy pomiędzy naszą anteną a anteną na orbicie wynosiła 67270 km, a pomiędzy anteną w Yebes a anteną na orbicie - 69040 km (patrz schemat poniżej).

Pozasłoneczne układy planetarne. Planety przy gwiazdach zaawansowanych ewolucyjnie.

W dniu 25 lutego 2013 r. o godz. 11.15 w sali seminaryjnej KRA
odbędzie się publiczna obrona rozprawy doktorskiej Mgra Grzegorza Nowaka (CA UMK).

Tytuł rozprawy: Pozasłoneczne układy planetarne. Planety przy gwiazdach zaawansowanych ewolucyjnie.

Promotor: Dr hab. Andrzej Niedzielski, prof. UMK (Centrum Astronomii, UMK)

Recenzenci: Prof. dr hab. Michał Różyczka (Centrum Astronomiczne im M. Kopernika PAN w Warszawie)
Dr hab. Toma Tomov, prof. UMK (Centrum Astronomii, UMK).

Modelowanie tranzytów w układach wieloplanetarnych

W trakcie referatu przedstawione zostaną wyniki pracy (Migaszewski et al. 2012) na temat modelowania dynamicznego 6-planetarnego układu Kepler-11 (Lissauer et al. 2011), jak również nowe wyniki analizy innego układu tego typu, KOI-435 (Ofir & Dreizler 2012). W obu przypadkach wyznaczono masy i promienie planet, a także elementy ich orbit. Przedyskutowane zostaną interesujące podobieństwa w budowie tych systemów.