Centrum Astronomii
Wydział Fizyki, Astronomii i Informatyki Stosowanej, Uniwersytet Mikołaja Kopernika

Seminarium ogólne (05.2015)

Seminarium ogólne odbywa się w poniedziałki o godz. 11.15 w sali seminaryjnej Katedry Radioastronomii

Optyczne zegary atomowe. Przyszły standard czasu.

dr hab. Michał Zawada

W ramach wykładu przedstawię, jak obecnie na świecie realizowana jest skala czasu. Obecne atomowe wzorce częstotliwości uczestniczące w realizacji skali czasu osiągnęły już swoje fizyczne limity. Nowa generacja wzorców atomowych, bazująca na przejściach optycznych, a nie tak dotychczas mikrofalowych, jest powoli przymierzana do zastąpienia obecnych głównych wzorców częstotliwości. W szczególności przedstawię system dwóch niezależnych optycznych strontowych zegarów atomowych na sieci optycznej działających w Krajowym Laboratorium FAMO.

Jet launching and hadronic processes in blazars

prof. dr hab. Andrzej Zdziarski

The first part will be devoted to testing the model of jet launching utilizing the energy of black-hole rotation from magnetically arrested discs. This can be done by measuring magnetic fields in jets, in particular using the radio core shift, which is a dependence of the position of a radio core on frequency. A new variant of this method is presented. Application of it to luminous blazars implies that the jet opening angles are much smaller than the canonical value of 1/Gamma_jet.

Vitelo – najsłynniejszy Sarmata Średniowiecza

dr hab. Andrzej Strobel, prof. UMK

Polak Witelo, jeden z najsłynniejszych uczonych XIII wiecznej Europy był prekursorem powstania nauki nowożytnej. Jego dzieła wykładano m.in. na uniwersytetach w Oksfordzie i Cambridge. Korzystali z nich Kopernik i Kepler.
Działalność i uznanie jakim cieszył się u współczesnych stanowi dobitny dowód istotnego wkładu Polski do rozwoju intelektualnego Europy, od początku tego rozwoju. Referat przybliża osobę i działalność tej niezwykłej w polskiej historii postaci.

Czy Nowa Heweliusza 1670 była czerwoną?

prof. dr hab. Romuald Tylenda

W latach 1670-72 Jan Heweliusz obserwował nową gwiazdę w gwiazdozbiorze Łabędzia. Krzywa blasku miała wyraźne trzy maksima w odstępach 10-cio miesięcznych. W maksimum z 1671 r. gwiazda osiągnęła wizualną jasność blisko 2.5 mag. Pomimo tak nietypowej krzywej blasku, do końca XX wieku obiekt był uważany za nową klasyczną. Do dziś nie zidentyfikowano gwiazdowej pozostałości wybuchu w zakresie optycznym. Obserwuje się jedynie słabą mgławicę emisyjną w otoczeniu pozycji nowej z 1670 r. We współczesnych katalogach gwiazd zmiennych, obiekt nosi nazwę CK Vul.